ons klein bazeke, dat zo vinnig over het grasveld kon flitsen, dat ons zo enthousiast begroette als we thuiskwamen, dat op het matje achter de voordeur op ons wachtte, dat zo lief was met de katten, ons Jantje die zo mooi kon 'babbelen' en ons vertelde hoe blij hij wel was dat we weer allemaal thuis waren, ons Jantje hebben we moeten afgeven. Een jarenlange strijd tegen een slepende ziekte die met steeds sneller opvolgende aanvallen zijn klein lijfje aftakelden. Die van hem een triestig hondje maakten, bang ineengedoken. Dan kan je er niet meer omheen en moet je jezelf opzijzetten en hem laten gaan, zodat zijn zieltje naar het paradijs kan vliegen.Jantje is zes jaar geworden en heeft een zwaar leven gehad. Toch kon hij intens gelukkig zijn, en die momenten koesteren we. Hij is in onze armen ingeslapen op oudejaarsdag.

"is de dame met de stalen zenuwen: zij kwam achttien jaar geleden als kitten bij ons en heeft in die jaren ongeveer àlles meegemaakt: zeven verhuizingen, langdurig verblijf in het buitenland, vier vliegreizen, de stichting van een kattenopvang in Lanzarote, waardoor zij zich plots omringd zag door Spaanse señores, het komen en gaan van letterlijk honderden katten en katjes in nood, bestemd voor adoptie in Duitsland en Nederland, het geruststellen van enkele zieke, ondervoede en bange Spaanse zwerfhonden,  en last but not least het dienen als lichtend voorbeeld voor de ganse kattengroep, die steeds bij Roosje terecht kan voor alles wat een kat aanbelangt. Soms hebben wij het enigszins bange gevoel dat Roosje stukken wijzer is dan wijzelf.  Roosje, blijf nog lang bij ons!"

Als eerbetoon aan Roosje, die negentien jaar met ons leefde, en die de aanzet vormde voor onze inzet voor de oudjes,laten we hierbij de tekst staan waaronder zij op de website voorgesteld werd, en die haar zo treffend typeerde.

Roosje, blijf ons van daarboven bijlichten, het is niet altijd gemakkelijk, maar samen met jou zijn we sterk!

het zal nooit meer hetzelfde zijn, niets zal ooit nog hetzelfde zijn, en iedereen is stilletjes van het gemis, wij en alle poezen en de honden waar ze zo van hield, want ons Evelientje, ons klein lieveke, is niet meer bij ons. Een minikatje, getekend door aids, maar zó levenslustig, zó blij, omdat ook zíj mocht leven, stilletjes maar verbeten vechtend als het weer eens minder ging, toch weer opbloeiend als we de juiste medicijnen vonden, en de aanstekelijke vrolijkheid van haar kleine spelletjes, waar iedereen door vertederd werd. Altijd ergens een klein babykatje gebleven, onschuldig en naief, maar tegelijk drie kilo onvoorwaardelijke liefde op kleine kromme pootjes en zó lieve oogjes boven een aangetast mondje... Evelientje hield van iedereen, Evelientje wou met iedereen 'vriendjes' zijn. Evelientje mocht elf jaar bij ons zijn, liefde elke dag en elk moment van de dag en de nacht, opdat we zouden geloven dat er een hemel is. En nu waakt ze over ons, want ze wil dat we het goed hebben, hier, en dat we later allemaal weer bij haar komen, in dezelfde liefde die ze ons elke dag gegeven heeft.

Mei 2008

er staat een eik in je tuin, een oude verweerde knoestige boom, machtig en groots in zijn ouderdom, en je houdt van die boom, hij maakt je tuin tot een heel bijzondere plek, onder zijn schaduw kan je rusten, onder de herfststormen is hij één en al beweging, maar hij geeft niet toe, hij buigt zelfs niet, in de winter tekent zijn zwarte silhouet zich af als herkenning van je thuis, de lente maakt hem weer jong en fris en hij oogt weer zachter, maar onder het loof zit die immense kracht... en dan, het eerste zomer-onweer, een felle bliksem slaat in... en hij is weg. Zo plots, te vlug, veel te vlug, je kan het niet vatten, hij ging toch altijd bij ons zijn?

Zo was Hector, zo werd hij van ons weggerukt en geroepen om de regenboogbrug over te gaan. Hij deed wat hij moest doen, en al na enkele dagen voelden we hoe hij vandaaruit bij ons is en ons leidt...

Juni 2008

was veel te kort bij ons. Door Hector op onze weg gebracht, om de laatste weken die hem nog restten bij ons door te brengen, omringd met liefdevolle zorgen. Omringd ook door katten die hem vanaf de eerste dag opnamen in de groep, want Manu was een goedaardige vreedzame reus, die nooit iemand kwaad zou doen. Dat maakt het gemis nog pijnlijker.

Manu is heel vredig ingeslapen, eindelijk verlost van de knagende pijn die hem al wekenlang in de greep hield, en zo kon hij, vrij van alle aardse ellende, de regenboogbrug overgaan.

Wat moet het je deugd doen, jongen, daar in het paradijs, zo vrij...

is zachtjes van ons heengegaan... een goed jaar geleden werd ze, op sterven na dood, gered uit een groep zwerfpoezen, waar ze jarenlang elke dag op een beetje eten wachtte. De liefde en toewijding van de dame en haar dochter die haar de eerste dagen verzorgden, heeft haar gered. Toen ze bij ons een laatste, misschien haar eerste? thuis kreeg, was ze reeds aangetast door het harde straatleven. Gelukkig zijn er ook voor dieren medicijnen, en Hannelore mocht nog een jaar zonder pijn zijn. Mentaal was ze geknakt... een stil, bescheiden poesje, dat altijd iets triest over zich had. Soms hartverscheurend. Toch was ze zichtbaar blij met de rust en regelmaat die ze hier vond. Ze had haar eigen eetplekje, haar eigen slaapplekje waar je haar bijna altijd vond, en ze zat zo graag op de vensterbank in het zonnetje... want buitenkomen deed ze nooit meer, binnen was het zo veilig en heb je houvast.

Hanneloreke, lief klein tenger ding, wees gelukkig daar over de regenboogbrug, lieveke!

lieve grote grijze Caesara...

wat heb je ons veel geleerd. Dat je groot kan zijn, de grootste van allemaal, en toch zo zachtaardig. Dat je langzaam, zo langzaam kan aftakelen, en toch gelukkig zijn, dat je over de jaren van zes kilo naar twee kilo kan gaan, dat je besef van de wereld elke dag wat afneemt, en je toch tevreden bent in je eigen kleine wereldje, je kussentje, je eetbakje, je bak, en als ze daar was het zonnetje om je in te koesteren. Je stramme spieren, je mager lijfje in het zonnetje.

Wat zijn we blij kind, dat we je mochten beschutten, dat we een web van liefde en zorg om je mochten spinnen, zodat jij elke dag prinses bleef. Caesara, als we aan jou denken zien we onschuld. Dat heb je ons hier nagelaten. Tot ziens, kindje!

veel te vroeg, Bram...

onze machtige katerbaas, door allen gerespecteerd en geliefd, altijd kalm, onhoorbaar en wat ondoorgrondelijk maar één blik was voldoende om twistende katten op andere gedachten te brengen en de rust in huis te doen wederkeren. Zo machtig en toch uiteindelijk geveld door een stille sluipende ziekte. We hebben je rustig laten gaan Bram, want we weten dat je aan de brug op ons wacht, zwijgzaam en trouw, en als je ons in de ogen kijkt met die wetende blik zal alles plots terug zijn, vredig en ononderbroken.

een blind en stervend kittentje, wankelend, weggeschopt, en gered door een dame met een groot hart... het was voor ons bestemd, om hier te komen leven in ons veilig thuis. Ons zorgenkindje, ons klein Lucíaatje, acht jaar lang heb je stil en bescheiden in ons huis gewoond, moedig met ons meevechtend als het nodig was, gelukkig en tevreden in je zachte mandje als het weer overwonnen was, in de winter genoeglijk op bed met die kleine ranke pootjes tegen de verwarming aan, héél voorzichtig naar vreemden, maar zo blij met wat aandacht en toeneiging van ons. Het was tijd, tijd om je te laten gaan naar die andere wereld, waar alles licht en blij is. Voor jou heeft het een extra dimensie, lief klein meisje, want je kan nu al die mooie dingen zien, en je bent weer bij je mama, die je je hele leven lang zo gemist hebt...

Wees gelukkig kleine Lucía van ons, samen met je mama. Tot ziens!

Wieteke

ons karakterkatje heeft moeten opgeven... ze heeft zo lange tijd zó moedig gestreden, tot het plots allemaal teveel werd en ze zelf vroeg om te mogen gaan. Anderhalf jaar geleden langs de kant van de weg opgeraapt door medelijdende mensen, meer dood dan levend, door hun goeie zorgen toch weer de moed om te leven herwonnen, en bij ons nog een jaartje erbij mogen hebben, fysiek aangetast door de ontberingen die ze op haar leeftijd nog te slikken kreeg, maar een stalen levenswil en een persoonlijkheid om "U" tegen te zeggen. Zoals ze leefde is ze gestorven: waardig. Een grote dame.

Nu mag je weer samenzijn met degene waarvan je zoveel hield Wanda. Help ons van daarboven, als jij over ons waakt kunnen we àlles aan!

Ons zeurkousje met het gouden stemmetje dat ons telkens weer deed glimlachen, ons felixkatje met het aandoenlijke roze neusje, met haar scheve mondje, ons stille meisje, bescheiden en zo tevreden met alles, een ontroerend moment elke avond weer als ze zachtjes naast Daniël op de sofa landde en verlangend naar hem opkeek om een streeltje, om wat aandacht, en als ze dat gekregen had kwam ze stilletjes erbij liggen, zo gelukkig dat ze er bij mocht zijn.

We hadden je graag nog wat langer bij ons gehad lieve zachte Florence... je bent zachtjes en vredig over de regenboog gegaan, geniet daar van het poezenparadijs samen met je speelkameraadjes meisje... tot later!

December 2010

is zachtjes ingeslapen... even zacht als ze was, bescheiden stil en vredig met de anderen samenlevend. Toch nog elf geworden,een grote innerlijke kracht en draagvermogen, die telkens weer haar wankele gezondheid overwon en ons leerde hoe je door moed te houden ook op die manier zo intens gelukkig kan zijn. Violetta had het vermogen om uit haar moeilijk leven elk plezierig moment te halen en er dubbel van te genieten. Echt bewonderenswaardig, je wordt er klein van als je er naar kijkt.

Dat is wat we moeten doen, en dat heb jij ons geleerd klein tenger poesje: je was véél wijzer dan velen. Help ons van daarboven, liefje!

langzaamaan werd ze doof...de schildklier deed het niet meer zoals het hoort, dan maar medicatie, maar na een jaar moest die verdubbeld worden... de tandjes allemaal zo versleten, en ze wegnemen was geen optie want ze kon de narcose niet meer aan... dan nog maar cortisone erbij en zo kon er toch nog comfortabel en zonder pijn weer een jaartje bij en ons Belleke was weer gelukkig en tevree met alles dichtbij, eten en drinken, haar toiletje, haar geliefde mandje dat helemaal voor háár was...en zo elke dag een klein klein beetje achteruit, langzaamaan wegglijdend uit het dagelijkse doen en laten, het eten ging op den duur zo moeilijk, zo traag, het werd pijnlijk en toen moesten we je laten gaan. Mooie unieke eigenwijze karakterpoes. Een grote Dame was en bleef je tot je ons verliet en ik kan me voorstellen dat je nu daar over de regenboogbrug die rol moeiteloos verder opneemt en de grote inspiratie bent van de vele jonge meiden die bewonderend naar je opkijken.

Zó zal je ons later ook begroeten: waardig, elegant, zelfbewust: " Une Grande Dame " ...