Annabelle

werd op 1 mei in het asiel binnengebracht. Herkomst: onbekend. Dolend aangetroffen, met een totaal vervilte vacht. Annabelle kwam met de asielsituatie niet terecht, werd gepest door een dominante kater, en durfde niet meer binnen.  Maandenlang zat ze op het piepkleine plekje in de buitenren dat ze voor zichzelf veroverd had, wanhopig smekend om aandacht, om meegenomen te worden telkens er bezoekers voorbijkwamen.  Maar de ganse zomer lang zijn de asielen overvol met kleine kittens, die bijna altijd de voorkeur krijgen. Annabelle was minstens acht jaar oud, niemand keek ooit haar richting uit. In december, toen het donker, koud en nat werd, en alle asielkatten binnen bij het vuurtje zich wat poogden op te warmen, zat Annabelle nog steeds buiten. Dag én nacht. Verkleumd, wanhopig, troosteloos. Ze zou de winter niet overleefd hebben. Wij brachten haar thuis, in de warmte. Ze zal nooit meer kou lijden.

Astrid

was het mikpunt van de pesterijen en grofheden van de zonen van een plattelandsgezin. De bejaarde buren die het niet meer konden aanzien brachten Astrid naar een asiel. Wat haar meer dan waarschijnlijk het leven redde. Toch was haar lijdensweg nog niet ten einde. Astrid was zwanger en bracht drie babys ter wereld. Ze was erg gelukkig met haar kleintjes. Kleine katjes hebben menselijk contact nodig om echte huiskatten te worden, en dus moest men noodgedwongen Astrids kleintjes na vijf weken wegnemen om ze te socialiseren. Want Astrid zelf liet zich door niemand benaderen. Toen we Astrid ontmoetten zat ze klein, schriel en bang in de kooi waarin ze ook bevallen was, in een overvol asiel. Geen kans op adoptie, te schuw. Ons hart bloedde, we brachten Astrid mee naar huis.

Karel

kwam als zwerfdier in het overvolle asiel terecht en was zo angstig  en bang van de andere katten dat hij zich zelfs 's nachts niet uit zijn hoekje waagde om naar de eetbak te gaan. Zodat hij na korte tijd een kaal skelet was, trillend op zijn poten, van zwakte en stress.  Hij kwam nog tijdig bij ons terecht, waar hij maandenlang in zijn kamertje leefde, tot hij op een dag besloot zich tussen de andere katten te mengen. Van dan af is hij een gerespecteerd lid van de familie. Karel heeft af en toe abcessen in de mond en moet op regelmatige controle bij de dierenarts.

Talpa

werd geboren met wimpers die binnenwaarts groeien en voortdurend het netvlies irriteren. Ze kon geopereerd worden, maar te laat, omdat ze pas gevonden werd toen haar oogjes reeds in zeer slechte staat waren. Ze ziet slecht en heeft voortdurend aandacht en regelmatige behandeling nodig. Door een actie en de steun van sympathisanten kon ze hier in België definitief en met succes geopereerd worden. Op de grote foto zie je ze met haar nieuwe ogen. Die vragen nog constante aandacht, maar Talpa kan nu zonder pijn leven!

Minoe

leefde tien jaar lang bij haar vrouwtje, voor wie ze het enige gezelschap was. Vrouwtje was ziekelijk, door man en kinderen verlaten, en moest het met een kleine uitkering zien te redden. Minoe was haar grote troost, en beiden hingen héél erg aan mekaar. Zo werden ze beiden een dagje ouder. Toen Minoe's vrouwtje opgenomen moest worden, dreigden de kinderen die 'vieze kat,eindelijk!' op straat te zetten. Een lieve bekende zorgde ervoor dat Minoe in het asiel terecht kon. Maar Minoetje, ontredderd, van haar vrouwtje gescheiden, kapot van verdriet, kwijnde zienderogen weg en was na amper een week een stil hoopje verdriet, op sterven na dood. We hebben beiden gered: Minoetje, en haar vrouwtje, die nu gerust is dat haar geliefde vriendinnetje hier alle zorgen krijgt die ze nodig heeft. En veel liefde

Rolientje

kwam plots op ons toelopen tijdens een lange boswandeling. Temidden het bos en kilometers ver van enige bebouwing. Ze week niet meer van onze zijde ( WIJ zouden haar ook niet achtergelaten hebben! ), en liep met ons mee tot we weer in het dorp en onze wagen waren, vijf kilometer en een vol uur verder! Met een beginnende longontsteking, zo bleek de volgende dag. Gelukkig konden we haar toen vlug vlug in de dierenkliniek brengen en werd ze gered.

Edward

onze éénogige zwarte zeerover kwam bij ons terecht na het overlijden van zijn eigenares. Edward houdt van aandacht, en als hij die wil gooit hij zich met een zware plof op onze voeten. Dan leggen we hem op onze schouder en krijgt hij even alle aandacht voor hem alleen. Heerlijk!

Edward is nu, juni 2008, de laatste van onze Spaanse katten die nog bij ons is. Negen jaar geleden met ons meegevlogen ( letterlijk! ) vanuit Lanzarote, en gelukkig dat hij nog steeds bij ons is!

Henry

werd als baby van zijn moeder weggerukt en wekenlang in een kooi opgesloten samen met een dominante en veel sterkere broer, in een dierenwinkel tussen jonge hondjes en raskatten. Tegen die laatsten maakte hij geen kans, niemand was geinteresseerd in een gewone huiskat, en Henry, weg van de moederwarmte, overvallen door een dubbele oorontsteking, kwijnde weg. Een hoopje ellende dat nog net op tijd bij ons terecht kwam. Henry verdraagt geen tweede 'verhuis', hij is te kwetsbaar, hij vertrouwt enkel ons.

Violetta

leefde jarenlang in een buitenlands asiel tussen honderden andere katten. Kans op adoptie: nihil. Want Violetta is zwart, dus ongewild, want brengt ongeluk ( ja zo denken sommigen nog ), en bovendien heeft ze aan een schop tegen haar hoofdje een neurologische aandoening overgehouden. Opwinding verdraagt ze niet, ze wordt er letterlijk ziek in haar hoofd van. Hier kwam ze tot rust. Een onschuldig,stil, bescheiden poesje.

Bertje

werd blind geboren. Toen hij zeven maanden oud was werd hij aan de kant van een zeer drukke verkeersweg gevonden. Daar zat hij reeds urenlang, onbeweeglijk en verstard van angst, proberend zijn ontstoken oogholten te beschutten voor de koude wind. Een diervriendelijke dame en haar zoontje vonden hem en brachten hem naar het asiel. Niemand informeerde naar Bertje, niemand kwam hem weer ophalen. Nu woont Bertje bij ons. Iedere dag is een feest voor hem. Een ontroerend onschuldig wezentje.

Rudolf

werd dolend aangetroffen en naar een asiel gebracht. Zomer, en het asiel overvol. Rudolf, oud en broos, kon zich onmogelijk handhaven en werd constant opgejaagd. Dan maar in een grote kooi, afgedekt met een doek. Een miserabel verblijf, en een medelijdende vrijwilligster nam hem mee naar huis, om van daaruit een thuis voor hem te zoeken. Maar twee jonge honden, die wel katvriendelijk maar veel te wild waren, joegen hem op. Zo kwam Rudolf in de oude honderen terecht en deelde zonder morren een hok met twee kleine konijntjes, die hij graag als gezelschap accepteerde, want hij zat er zo alleen... Het werd koud en vochtig, en heel zijn lijf deed zo'n pijn van de artrose...De dame, die veel van hem hield, zocht wanhopig naar een nieuwe thuis voor hem. Maar wie wil zo'n oude kat? Toen ze ons vond, was hij ziek geworden. Arme Rudolf. We namen hem zo vlug mogelijk op, en na vijf maanden dolen heeft hij hier weer rust,geborgenheid en warmte gevonden. Stil en bescheiden ligt hij op zijn kussentje. Welkom, Rudolf!

... en Flurkje

Flurkje leefde al minstens twee jaar op straat en sloeg zich erdoor zo goed en zo kwaad als het ging.Samen met een vriendinnetje kreeg hij elke dag buiten op de stoep wat te eten. Toen zijn vriendinnetje zwaar gekwetst, nog een tijdje voortsukkelde, werd iemand van het zwerfkattenproject opgebeld. Ze trof beide katten in acute nood aan: Flurkje was graatmager, had overal kale plekken, zat vol ongedierte, en was zwaar verkouden. Voor het vriendinnetje kon geen hulp meer baten. Ze werd zachtjes ingeslapen. Flurkje, ronkend en spinnend, al bij de dierenarts! wist zich met zijn geluk geen blijf, dat iemand een beetje aandacht aan hem gaf, dat hij gezien en meegeteld werd, dat hij medicijnen kreeg om te genezen! Nee, op straat mocht hij niet terug van ons, hij was al zeker tien, en verlangde wanhopig naar een warme thuis. Wel, die thuis heeft hij nu, en voorgoed. Hij geniet er zó van dat hij zelfs niet meer buiten wil. Hij zweeft lichtvoetig door het huis, stralend en zo blij. Een brokje puur geluk.