FEBRUARI 2009

Voor onze nieuwjaar schaften we ons een digitaal fotoapparaat aan. Dat wensten we ons al lang. Om de katten te fotograferen natuurlijk! We moesten eerst nog leren, en daarna wachten op het eerste lentelicht, en hier de eerste resultaten. Zo zien onze katten er momenteel dus uit. We konden ze nog niet allemaal "pakken", de overige komen volgende maand!

Annabelle 12 jaar dfdfdffdffdfdfdfdfddfdfdfdfdfdEdward 11 jaarcvcvcvcvcvcvcvcvcvcvcvcvfFlurk 10 jaar

Henry 10 jaardddddddddddddddddddddddd ddKarel 12 jaardddddddddddddddddddddddddddddTalpa 8 jaar

Violetta 10 jaardddddddddddddddddddddddRudolf 15 jaardddddddddddddddddddddddddddddWanda 16 jaar

Lucía 8 jaarddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddMinoetje 16 jaar

en Tuurke, 9 jaren, die zorgt dat alles onder controle blijft...

MAART 2009

En deze had u nog van ons te goed...

Bertje 6 jaar dddddddddddddddddddddddddddRolientje 9 jaardddddddddddddddddddddddddddddAstrid 6 jaar

Bram 12 jaardddddddddddddddddddddddddddddddddddddddWieteke 18 jaar

Nog eens Wieteke, Violetta, Wanda...

en voorlopig houden we het hier bij - nu we de camera hebben komen er voortaan ook meer foto's op de site ( we doen er ook onszelf plezier mee! )

APRIL 2009

Het blijft druk. Veel dierenartsbezoeken, veel medicatie. Zes katten staan momenteel op medicijnen, drie tijdelijk. Deze worden op de kalender bijgehouden. Violetta staat sinds een jaar op medicatie vanwege nierinsufficiëntie, en ze doet het naar verhouding goed, als we geluk hebben wordt ze er misschien nog oud mee! Toch voorzichtig blijven. Rudolf neemt nu al een halfjaar een voedingssupplement voor de behandeling van artrose. De werking is toch niet zo duidelijk, in ieder geval gaat het wat bergaf, hij loopt nu heel stijf en stram, dit moet toch pijn doen! Dus krijgt hij nu een pijnstillend middel wat op de gewrichten werkt, en plots zie je hoe hij opfleurt en weer meer plezier in het leven heeft. Mooi om te zien. Hij wordt natuurlijk nooit meer echt lenig en soepel als een jong dier, maar hij voelt zich nu comfortabel. Lucia staat vast op cortisone. Geen drama want katten reageren er in de regel zeer goed op, ook op langduriger behandeling. Maar cortisone doet de weerstand dalen, en waarschijnlijk daardoor hervalt ze in een schimmelinfectie. We moeten tijdelijk de cortisone stoppen, daar deze de werking van het anti-infectiemiddel neutraliseert. De behandeling tegen schimmel duurt vijf weken. De cortisone kunnen we echter niet zolang stoppen. Na twee à drie weken krijgt ze dan teveel last van een pijnlijk mondje. Dus dan overschakelen op pijnstillers en hopen dat ze vlot blijft eten, want Lucia kan je enkel behandelen via medicatie in het voer. Mede door haar blindheid is ze schuw en schrikkerig. Toch, tweemaal per dag, als ik haar eetbakje bij haar breng, komt ze knuffelen. Dan vraagt ze het ook echt! En je ziet haar dan genieten... En als ze zich goed voelt is het een klein parmantig ding dat met kleine trippelpasjes door de kamer paradeert. Zo klein en tenger, ze is niet groter dan een poesje van vijf à zes maanden. Maar een grote persoonlijkheid.

Henry heeft een erge asthma-aanval. Zo'n dips heeft hij elk jaar en gewoonlijk in het voorjaar. Een allergie? In ieder geval is het deze keer ernst: hij komt in erge ademnood en we rijden hem meteen naar de dierenkliniek. Daar wordt hij enkele uren aan zuurstof gelegd, en een nabehandeling van twee weken. Nu is hij weer de oude! Maar het is een zwakke plek in zijn lijfje, en hij wordt ieder jaar een jaartje ouder. Henry hebben we toen hij zes maanden oud was uit een afschuwelijke dierenwinkel gehaald, hij had een onverzorgde dubbele oorontsteking en hoestte ook toen al, hij zal het waarschijnlijk de rest van zijn leven meedragen. Wanda heeft erge diarree en braakt. Ze heeft nu voor de derde keer een antibioticakuur. Gedurende twee weken, na enkele dagen gaat het al veel beter. Wieteke vraagt veel zorg. Ze is erg mager, haar vachtje zo dunnetjes, en ze loopt kwakkelig met een hoog ruggetje. Ze krijgt om de zes weken een injectie met een versterkende stof. (een soort EPO) Toch heeft ze nog niks aan autoriteit ingeboet, ze weet nog goed wat ze wil ( eist! ) en laat het met krachtige stem verstaan! Ze eet nu vijf keer per dag, met kleine beetjes, laat zich de kattenmelk en de rest met zorg bedienen en ligt 's avonds met de anderen op de sofa en als de zon schijnt laat ze zich op het warmste plekje neerzinken want dat komt natuurlijk aan haar, de Koningin toe!

MEI 2009

Het wordt gelukkig wat rustiger met de dierenartsbezoeken. Wel blijkt Florence ook alweer een nierpatiëntje; het is dan ook één van de meest voorkomende kwalen bij oudere katten, samen met schildklier ( Annabelle ) en diabetes. Dat laatste hebben we gelukkig nog niet voorgehad, het betekent gewoonlijk één of tweemaal per dag een injectie geven. Lucía testte negatief maar het blijft toch nog even bang afwachten of de schimmel niet weer de kop zal opsteken, gezien de cortisone. Laten we vertrouwen hebben in dat kleine frele ding dat toch verrassend krachtig blijkt te zijn, want telkens weer overwint ze met vlag en wimpel! Intussen hebben we de eerste mooie dagen, altijd weer een feest voor de katten, ze stromen de tuin in en al dat werk en heel die inzet elke dag van 's morgens tot 's avonds wordt beloond: we weten weer waarvoor we het doen. We laten jullie even meegenieten:

JUNI 2009

Jeremy Bentham ( 1748-1832 ),filosoof, in zijn boek 'An introduction to the principles of morals and legislation':

"De dag zal komen waarop de rest van de dierlijke schepselen die rechten verwerven welke nooit anders dan door tirannie aan hen onthouden zijn. We hebben al aanvaard dat het zwart van een huid geen reden vormt om de mens zonder pardon aan de wreedheid van de folteraar over te leveren. Eens zal erkend worden dat het aantal benen, de beharing van de huid of de lengte van het heiligbeen even onvoldoende redenen zijn om een wezen met gevoel aan een vergelijkbaar lot over te laten. Wat is er dan nog dat de onoverkomelijke grens kan markeren? Is dat het vermogen van de rede of misschien het spraakvermogen? Maar een volwassen paard of hond is zowel een onvergelijkbaar rationeler als communicatiever dier dan een zuigeling van een dag, week of maand oud. Maar gesteld dat dit zo was, wat zou dat uitmaken? De vraag is niet: kunnen ze spreken? Evenmin: kunnen ze redeneren? Maar: kunnen ze lijden?"

En rechtsfilosoof Paul Cliteur in 'Darwin, dier en recht':

"Voorlopig zitten we nog steeds in een morele fase waarin we bepaalde gevoelige wezens een morele status ontzeggen omdat ze niet de macht hebben om zelf voor hun belangen op te komen. Ik verwacht dan ook dat dit de morele blinde vlek zal blijken te zijn waarover toekomstige generaties zich met verbazing zullen buigen wanneer zij onze tijd bestuderen"

JULI 2009

Alle katten waren bij de dierenarts voor de jaarlijkse inenting. In groepjes van 3 worden ze gebracht, onderzocht en ingeënt. Telkens wordt er links en rechts toch wel iets opgemerkt. Dat is ieder jaar zo. Karel heeft weer een abces op de tong en zal behandeld worden met cortisone. Wanda heeft een gezwelletje ook op de tong en een slechte kies, antibiotica en eventueel later verwijderen. Rudolf die erg moeilijk beweegt zou misschien beter een keer onder narcose gaan om rontgenfoto's te nemen. Maar dat houden we in beraad gezien zijn leeftijd. Hij staat nu op een pijnstiller. Voor Bertje zou het misschien beter zijn om ook onder narcose de oogleden te sluiten zodat er geen infecties inkunnen, en tegelijk zijn oren te spoelen en ev. ook een kies te verwijderen. Ook dat nog even overdenken. Annabelle doet het goed op de medicatie voor de schildklier maar luiert nu liever dan zich te verzorgen (!) en ze weigert voorlopig zich te laten borstelen zodat ze er echt niet uitziet en wellicht in het najaar zal moeten geschoren worden. We proberen nu héél voorzichtig en héél langzaamaan haar te wennen aan een borstel. Annabelle is echt geen gewone poes. Nee geen enkele poes is gewoon, we weten het! maar Annabelle spant de kroon. Ze miauwt ook niet, ze kraakt, een beetje zoals een ekster. Om maar één voorbeeld te noemen. Flurkje wordt nu voor de eerste keer in zijn leven ingeënt. Maar is een week later ziekjes en heeft antibioticum nodig. We vermoeden hetzelfde als bij Hector: deze dieren hebben zolang op straat moeten leven en er zich ziek en zonder verzorging moeten doorslaan dat de niesziekte onder een chronische vorm latent aanwezig blijft en regelmatig toch weer de kop opsteekt. Maar Flurkje zal nooit meer op straat moeten overleven, hij is nu thuis bij mensen die hem graag zien en voor hem zullen zorgen zolang als hij mag leven.

Half augustus beginnen dan de grote werken: hele benedenverdieping wordt opgebroken en opnieuw gevloerd. Duur van de werken ongeveer 3 a 4 weken. We houden u op de hoogte.

AUGUSTUS EN SEPTEMBER 2009

En hier nu een verslag van de werken: eerst zal de veranda opgebroken en gevloerd worden, daarna woonkamer hal en toilet. Alle katten zijn vorige maand bij de dierenarts geweest voor de jaarlijkse inenting en een degelijke controle en we hopen zo de komende weken door te komen zonder al te veel dierenartsbezoeken. De werken, voor 19 augustus gepland, kunnen slechts een dag later beginnen vanwege de grote hitte! En dat in België. Op 20 augustus gaan de drilboren van start in de veranda. De komende vijf dagen kan niemand de veranda betreden.We hadden een en ander op voorhand overdacht. De meeste katten gaan 'naar voor' en zullen nu in de woonkamer wonen, maar voor vijf gaat dat te stressig zijn, het zijn katten die overwegend buiten verblijven. Karel, Astrid, Flurk, Henry en Edward zullen in de tuin verblijven. Het tuinhuisje met mandjes erin blijft open. Gelukkig is het goed weer. Zelf kunnen we natuurlijk ook niet in de veranda. Dus gaan we tweemaal per dag met een plateau eten voor de tuinkatten via een raam in de woonkamer de tuin in. Onder dat raam werd een stoel geplaatst, en met wat turnwerk komen we zo met het ontbijt en avondmaal tot bij de katten, die dat verrrassend vlug doorhebben en het zich goed laten smaken:

Enkele tegenvallertjes verlengen de werken. Alles bijeen zitten we aan vier weken wonen op een bouwwerf. Op zich niet zo erg. Met het doel voor ogen van een mooi opgeknapt huis is het best draagbaar. Met veertien katten en een hondje erbij wordt het wel plannen en alles goed overdenken en er steeds bij blijven, want de voordeur staat doorlopend wagenwijd open. De binnendeuren sluiten niet voldoende af, en het gevaar is niet denkbeeldig dat een paniekerige kat plots de straat opschiet. Ook moeten onze poezen nu erg dicht op mekaar eten, en vraagt het veel diplomatie om geen relletjes te krijgen. Maar ze voelen dat we om hen bekommerd zijn en werken mee. Eigenlijk zijn we fier op onze dieren, ze slaan er zich toch maar mooi door!

Het is niet iets om nog eens te doen. Maar met nog een paar dingen af te werken ( we zitten ook nog steeds met een halve verwarming door een beschadigde radiator, en de vensterbanken moeten nog geinstalleerd ) zijn we er door. Hoera hoera!!

OKTOBER 2009

Nu de grote werken achter de rug zijn, herneemt het dagelijkse leven zijn gang. De kattenbakken staan weer waar ze altijd stonden, iedereen eet weer op het vertrouwde plekje, Rolientje kan weer door de voordeur binnen en buiten, de woonkamer staat weer gevuld met malse mandjes en korfjes. De winter staat voor de deur, en alles wordt daartoe klaar gezet want eens het kouder wordt komen de katten massaal binnengestroomd en zijn omzeggens dag en nacht in die warme mandjes te vinden. Annabelle, die voor de duur van de werken op het bureau geinstalleerd werd, blijft daar wonen. Ze voelt zich er goed, heeft er haar eigen kattenbak en krijgt tweemaal per dag haar eetbakje daar voorgeschoteld; en ze heeft toch ook nog gezelschap want Daniël en ikzelf werken regelmatig aan de computer, en dan draait ze genoeglijk pratend rond ons. Annabelle is een heel speciaal persoontje: zelfs voor een kat extreem eigenzinnig. Het maakt natuurlijk haar charme uit. We hebben toch weer verschillende dierenartsbezoeken deze maand: telkens voor Wanda. Ze heeft sinds enkele maanden een gezwel op de tong. Het is kwaadaardig, kan niet verwijderd worden; het enige wat we kunnen doen is zorgen dat de tijd die ze nog bij ons doorbrengt comfortabel en kwaliteitsvol is. Om de twee weken een injectie met antibioticum, om de ontsteking die opgeflakkerd is onder controle te houden, en een pijnstiller ( cortisone ). Je merkt hoe ze na tien, twaalf dagen plots weer achteruit gaat en hoe ze na de volgende injectie weer opfleurt. Op een gegeven ogenblik gaat het niet meer en zullen de kwaadaardige cellen beginnen woekeren. Dan gaan we Wanda zachtjes laten gaan, naar die andere en hopelijk betere wereld; met àl onze liefde.

NOVEMBER 2009

Een rustige maand, weinig nieuws. Geen erge dingen. Gelukkig.

Kent U deze? " Een kat is gemaakt om aan te tonen dat niet ALLES in de natuur een doel of functie heeft ".

Of deze: " Zeg nooit iets tegen een kat vóór ze jou aanspreekt ".

En dan: " De kat bezit, inderdaad, geen enkele kwaliteit die de mens niet zou kunnen nastreven in zijn voordeel ".

Verder: " God schiep de kat om de mens het plezier te gunnen de tijger te strelen ".

We hebben ook nog: " In de ogen van een kat, is alles van haar ".

En dan om af te sluiten: " Een hond is een hond, een vogel is een vogel, en een kat is een persoon ".

DECEMBER 2009 EN JANUARI 2010

Mogen we hopen dat jullie een rustige overgang van oud in nieuw maakten en een goeie start in het nieuwe jaar. Hier ging het enigszins met stukken en brokken. Op tweede Kerstdag laat Christa Tuurke uit. Voorzichtig want er ligt nog sneeuw en ijs. Op een veldwegeltje waar alles ongelijk en onder de sneeuw ligt schuift ze onderuit op een stuk ijs, maakt een smak en voilà: we zijn er voor weken uit, een verstuikte pols, en een blauw en groen gezicht, dat alles tot eind januari. Ook nog een gebroken bril, maar die was toch aan vervanging toe! Gelukkig is Daniël in deze periode veel thuis en kan ook veel overnemen maar het is geen pretje om alles met pijn te moeten doen. Maar het had veel erger kunnen zijn en intussen draaien we weer mee in het bedrijf. Met Tuur altijd avontuur! Je merkt aan alles dat hij echt toch wel een dagje ouder wordt. Zijn ogen staan wat doffer, hij hoort niet meer zo goed. Dat merken we omdat hij nu soms verrast wordt door iemand die binnenkomt, terwijl hij vroeger al aan het raam stond te blaffen vanaf het moment dat er iemand op het erf kwam. Hij ligt omzeggens de ganse dag in zijn mandje te slapen. Als je hem roept om "mee" te komen duurt het enkele minuten voor hij uit zijn mandje is en bij je in de hal staat, hij komt er zo traagjes uit, zijn spieren zijn stram, hij heeft intussen ook (lichte) artrose. Maar eens buiten is hij nog best vinnig, en na de middag nemen we een route waarop hij los kan lopen, en hij schiet nog altijd als een pijl uit een boog over en weer. Het zal dus nog wel meevallen.

In zo'n koudeperiode als we nu meemaken is het altijd mooi om te zien hoe de poezen na het ontbijt op de warme vensterbanken gaan zitten en liggen. Die vensterbanken zijn in de winter toch ideaal voor katten! Ze liggen boven de radiatoren en de steen warmt helemaal op. Gemiddeld zeven à acht poezen nestelen zich daarop, de meeste laten ook nog eens de pootjes op de radiator zelf hangen, nóg warmer! En tegelijk kan je ook nog buitenkijken, de tuin in, waar tientallen vogeltjes rond de voederhuisjes heen en weer vliegen, en dan kan je ook nog de straat in 't oog houden... Geen hond die passeert of hij zal gezien zijn, en dan al die vogeltjes... gelukkig maar dat ze achter het glas zitten. Want we houden ook veel van de vogels.

FEBRUARI 2010

Een drukke "medische" maand. Begin februari zitten we op afspraak in de dierenkliniek in Borsbeek. Bertje en Talpa bij de oogspecialist. Bertje die blind geboren werd, heeft toch vrij regelmatig ontstekingen in de open oogholten. Het wordt nagekeken en om het op te lossen zouden de ogen moeten "dichtgenaaid" worden ttz de traanklieren verwijderd en dan de oogleden aan elkaar hechten, zodat alles gesloten wordt en er geen infecties meer binnenkomen. Lucía, die ons in juni vorig jaar verliet voor die andere en betere wereld, had eenzelfde operatie ondergaan, en met goed gevolg. Maar het is een dure ingreep: zo'n 250 Euro, en die hebben we nu niet. We gaan dus nog maar wat wachten en er voor sparen. Talpa die geboren werd met naar binnen krullende oogwimpers, is toen ze indertijd vanuit Rome mee bij ons kwam, en dat was toen al voor de derde keer! geopereerd aan de ogen, door dezelfde specialiste ook in Borsbeek, met goed gevolg, maar heeft nu toch weer troebele en lopende oogjes. We wisten dat met het ouder worden, haar ogen toch weer problemen zouden kunnen geven, en vandaar. Ze wordt goed onderzocht en blijkt dat hier en daar toch weer wimpertjes doorkomen die over haar rechteroogje krassen. "We gaan die wimpers epileren" zegt de dierenartse en ik hou mijn hart vast. Talpa heeft al zo'n kwetsbare ogen en dit gaat beslist pijn doen denk ik. Arme kleine frele Talpa. Maar ze houdt zich geweldig! Zelfs de dierenartse staat versteld, want zo vlot verloopt het bijna nooit. Proficiat Talpa! Zo'n moedig klein ding toch. We zouden nu voor een half jaar gerust moeten zijn, beginnen de wimpertjes toch weer door te schieten, moeten we terugkomen. Als we weer thuiskomen zie je hoe gelukkig ze is, dat haar ogen geen pijn meer doen ze is echt vrolijk gelukkig en blij.

Een week later met Annabelle, Minoetje, Karel en Bertje naar de dierenkliniek in Lommel. Annabelle wordt toch wel magertjes en zit heel slecht in de vacht. Ze neemt nu meer dan een jaar al dagelijks medicijnen om een te snel werkende schildklier te stabiliseren. Er wordt bloed genomen voor onderzoek. Haar tandvlees is ontstoken en ze krijgt een injectie met een langwerkend antibioticum. Zo zal ze weer beter want zonder pijn kunnen eten. Ook Minoetje heeft een pijnlijk en ontstoken mondje en krijgt bovenop het antibioticum ook cortisone. Minoetje wordt dit jaar zeventien en zulke oude dieren hebben veelvuldig last van pijnlijke kiezen en ontstekingen in de mond. En dan is cortisone een geweldig middel. Het remt de ontstekingen af die anders het leven onmogelijk maken en we weten dat hierdoor de dieren op een comfortabele manier nog een jaartje of meer gelukkig oud kunnen worden. Bij Karel het probleem van altijd: de regelmatig terugkerende abcessen op de tong, waardoor hij niet of nog nauwelijks kan eten omdat het dan zo pijnlijk is. Bij nazicht heeft hij inderdaad achteraan op de tong twee grote bulten staan, rood en gezwollen, en ook hij krijgt naast antibioticum een dosis cortisone. Nauwelijks één dag later werkt het al duidelijk! Karel is een andere Karel: ontspannen, gelukkig, hij ligt ronkend in zijn sofaatje, dit is zo mooi als je zoiets ziet en weet dat je dankzij de mensen die je werk steunen, een dier zo gelukkig kan maken! Zowel Annabelle als Minoetje en Karel moeten binnen twee weken terugkomen voor eventueel verder doorzetten van de behandeling. Minoetje lijkt niet zo duidelijk beter als Karel en ook voor Annabelle is het even afwachten.

Bertje blijft - zéér tegen zijn zin! - even achter in de kliniek. Zijn oren zijn héél héél erg vuil en ze zullen onder narcose uitgespoeld worden. Bertje is lastig om te behandelen. Hij is blind en schrikkerig en het is omzeggens onmogelijk om zijn hoofdje vast te houden als je oren of ogen moet uitwassen. Hij wringt dan geweldig tegen en het wordt dan voor hem een traumatische ervaring. Als we hem 's avonds ophalen heeft hij mooie propere roze oorschelpjes... en blijken er tegelijk ook twee kapotte tandjes verwijderd. Bertje heeft een slecht gebit: twee jaar geleden zijn al twee kapotte hoektanden verwijderd, nu weer twee, en de dierenarts vertelt dat van zijn andere tandjes ook practisch niks meer overblijft. Met zeven jaar zijn ze bijna allemaal weg. We vermoeden dat Bertje door inteelt zo zwak geboren is: blind, een ondermaats gebit dat reeds na enkele jaren begint te verdwijnen... We zullen binnenkort ook een bloedonderzoek laten doen, het lijkt ons bij Bertje aangewezen, mocht er iets zijn kunnen we het hopelijk nog tijdig beginnen behandelen. Bertje is buitengewoon aanhankelijk, leeft van wat vriendschap en een beetje aandacht, en is zo gelukkig als hij dicht bij Edward en Henry op schoot mag liggen en door hen gelikt wordt...

Een weekje later staan we weer in de dierenkliniek. Ditmaal voor Henry. Hij heeft eens te meer plots weer geweldig last van zijn oren. Schudt voortdurend zijn kopje heen en weer, loopt onrustig rond omdat het waarschijnlijk allemaal zo irriteert en pijnlijk is of jeukt, en hij kan er niet bij want het zit binnenin. Vlug hulp zoeken! Ook Henry wordt onder narcose gebracht en er komt een geweldige dikke vieze prop oorsmeer uit. Henry is ooit met zes maanden bij ons gekomen, met een nooit verzorgde dubbele oorontsteking en het blijft een chronische aandoening. Gelukkig kunnen we hem helpen! Ook Henry is zo vertederend en aandoenlijk: timide en kwetsbaar, een beetje achter en altijd kindje gebleven. Zijn grootste geluk is 's avonds mee op de sofa dicht tegen je aan te liggen, en met de koesterende warmte van de andere katten rondom hem. Hij houdt dan zijn kopje tegen Edward aan om door deze gelikt te worden zoals een kittentje bij zijn mama, en even later ligt hij dan met natte oortjes gelukkig te zijn.

En zo gaat februari ook weer voorbij. Tot volgende maand!

MAART 2010

Het blijft bijzonder druk. Minoetje, Karel en Annabelle waren deze maand elk tweemaal bij de dierenarts, om de veertien dagen worden ze onderzocht en wordt er gekeken of een nieuwe dosis cortisone en/of antibioticum nodig is. Minoetje doet het weer beter en wordt nu zonder cortisone gezet ( cortisone enkel indien het niet anders kan, want kan vervelende bijwerkingen hebben ), maar vanaf nu dagelijks een pijnstiller. Echt helemaal de oude wordt ze op haar leeftijd natuurlijk niet meer, maar je merkt na een paar dagen dat ze zich weer comfortabeler voelt, ze heeft alleszins geen pijn meer! Intussen is duidelijk dat het gezwel op de tong bij Karel niet meer zo onschuldig is als men eerst gehoopt had. Na jarenlang op en na een cortisonekuur weer weg, heeft het zich nu toch vastgezet. Het is op dit ogenblik niet kwaadaardig. Karel wordt nu op dagelijkse cortisone gezet, zo heeft ook hij geen pijn, kan hij weer genieten van zijn eten, en voelt hij zich weer lekker in zijn velletje. We hopen het gezwel zo te kunnen stabiliseren. Wanda die hetzelfde probleem had is dankzij deze medicatie nog een jaar lang een gelukkig poesje geweest... Karel in ieder geval geniet met volle teugen van de komende lente en brengt zijn dagen weer "zwervend" in de tuin door, Karel heeft twee seizoenen: één in de winter, en dan vind je hem constant binnen in "zijn" warme sofaatje, en eens de dagen langer en het weer zachter wordt, het zomerseizoen, dan wordt de tuin zijn huis en komt hij enkel nog binnen om te eten,'s mogens en 's avonds.

Annabelle doet het minder goed. Na het bloedonderzoek zien we dat de schildklierwerking toch nog verhoogd is, en de medicatie moet verzwaard worden. Maar vooral haar mondje is heel slecht gesteld: rood, ontstoken, gezwollen. Dat zien we nadat ze onder een lichte narcose gebracht is want Annabelle is helemaal in paniek bij de dierenarts. Ze blaast en klauwt en terwijl het kalmerend spuitje wordt gereed gemaakt voel ik haar hele lijfje trillen. Ze staat gewoon bol van de stress en angst. Arm meisje toch. Ook zij krijgt de nodige medicatie. Maar weer thuisgekomen valt ons op dat ze héél veel tijd nodig heeft om na de narcose weer bij te komen. Ze is de week die daarop volgt ook erg apathisch en ligt stilletjes in haar mandje. Misschien is ze wel veel ouder dan we dachten? Of veel zwakker? We hebben een extra warm en zacht kussen in haar mandje gelegd en het staat tegen de verwarming aan, want een groot deel van de vacht is afgeschoren. Annabelle heeft een prachtige vacht die echter de laatste jaren stelselmatig is achteruit gegaan, dof en klitterig want ze laat zich nauwelijks borstelen. Daarom wordt hij tweemaal per jaar geschoren. Annabelle komt niet meer buiten, ze woont op het bureau, daar voelt ze zich thuis, de deur blijft steeds open en zo kan ze de gebeurtenissen in huis volgen, ze heeft daar ook haar eigen kattenbak, kan tegen de verwarming aanliggen en vanop de vensterbank het leven in de tuin volgen. Ze is omzeggens helemaal doof geworden, vandaar ook dat ze zo schrikkerig kan zijn. Hebt U een oude kat? Let op: HEEL VEEL oude poezen worden doof, en HEEL VEEL oude poezen krijgen grote en pijnlijke problemen met de tanden/mond. En poezen verstoppen het dat ze ziek zijn of pijn hebben!! Ga alsjeblief tijdig naar de dierenarts!

En zo worden we ( ja ook wijzelf! ) allemaal een dagje ouder. Onze nierpatiëntjes Violetta en Florence doen het buiten alle verwachting erg goed: ook zij staan op dagelijkse medicatie en het HELPT dus wel degelijk. Alleen is het opletten want Florence geeft heel regelmatig 's morgens over en Violetta heeft dagen dat ze erg veel drinkt maar dat hoort bij het ziektebeeld en het is duidelijk dat beiden zich gelukkig en geborgen voelen. Allebei heel aanhankelijke katten ook.

Ze vragen toch zo weinig, een rustig thuis, een warm mandje, hun bakje eten tweemaal per dag, medische verzorging op zijn tijd, en vooral: graag gezien worden, geaccepteerd zoals ze zijn, óók hun lastige kanten. Die hebben wij toch ook?

APRIL EN MEI 2010

Het was wat langer wachten... dus nu wat extra's: foto's! Ze staan er allemaal minstens éénmaal bij. Zien ze er niet nog goed uit, onze oudjes? Eens weggegooid en afgedankt als oud vuil, en nu toch weer een eigen huis, een warm plekje, medische verzorging en het belangrijkste; graag gezien worden. Hier komen ze:

Twee mooie en lieve zwarte katten, Violetta vooraan, Edward achteraan. Je ziet ook nog de staart van Bertje die op de plank bovenaan ligt.

JUNI 2010

Wat vinden jullie van deze? (klikken)

JULI 2010

Na de zomer zullen al onze poezen behalve Bertje en Astrid, meer dan 1O jaar oud zijn. Je merkt het ook: op dit ogenblik zijn er vier die dagelijks medicijnen nodig hebben. Violetta voor de nieren, Karel cortisone voor een (goedaardige) kleine tumor op de tong, Minoetje pijnstiller wat haar toelaat om nog comfortabel van haar hoogbejaarde dag te genieten, en Annabelle is de kampioen met medicijnen voor de schildklier, cortisone voor haar mondje en af en toe een middel om constipatie te verhelpen. Het is dankzij de medicamenten dat ze nog gelukkig en tevreden van elke dag kunnen genieten! De meesten kunnen ook niet meer het voer "recht uit de doos" eten, ze hebben geen of nog maar weinig tanden, of zijn gevoelig aan tandvleesontstekingen en dus moet het met een vork goed mals gemaakt worden. Het klaarmaken en ronddelen van het eten 's morgens en 's avonds vraagt dan ook telkens een vol half uur. De oudste en zwakste poezen, Minoetje, Annabelle, Rudolf en Violetta krijgen een extra hapje op de middag. Rudolf en Minoetje kunnen zichzelf niet meer wassen en worden elke dag geborsteld. Annabelle zou het misschien nog wel kunnen maar doét het niet: Annabelle is zonder twijfel de meest speciale kat die we ooit gehad hebben. Katten zijn allemaal speciaal en apart maar deze spant wel de kroon! Ze miauwt niet, ze kraakt. Of krast, een beetje zoals een kraai, en als ze zich goed voelt geeft ze de hele dag lang al krassend en krakend commentaar op alles wat we doen. Ze vertikt het dus om zichzelf te wassen, vindt zichzelf best zoals ze is ( ze is inderdaad prachtig om te zien, bruin-zwart gemarmerd, gouden ogen, mooie dikke staart ) en ze wil dan ook nog enkel geborsteld worden op haar kopje en in de hals! Pobeer je verder te gaan, ho maar! Misschien met dikke handschoenen maar de pret is er dan wel af. Om haar niet onnodig te stresseren brengen we haar tweemaal per jaar naar de dierenarts en wordt ze geschoren. Niet meer zo mooi maar zelf voelt ze zich zo veel beter en het is gezonder dan een volledig aaneengeklitte vacht. Zo vraagt elke kat zijn eigen aanpak. Elke kat is een persoonlijkheid en dat maakt ze ook zo boeiend. We vervelen ons hier nooit weet u.