een prachtige baai op Lanzarote: Famara
Toen we in '94 verhuisden naar Lanzarote ( Canarische Eilanden, Spanje ) waren we ontzet over het lot van de honden en katten op dit vacantie-eiland. Terwijl de toeristen van een welverdiende vacantie genoten en in de chique hotels en vacantiehuisjes in de watten gelegd werden, struinden graatmagere en dikwijls gekwetste zwerfhonden de straten af op zoek naar iets eetbaars. In de exotisch aangelegde hoteltuinen slopen rond het etensuur grote en kleine katten en katjes richting eetzaal in de hoop op een klein hapje: mager, uitgehongerd, ziek, gekwetst, geslagen en weggeschopt door het personeel en zelfs sommige vacantiegangers. Over het eiland rijdend, ging er geen week voorbij of ik zag wel ergens een aangereden hond liggen. Soms al rottend. Blijkbaar niemands zorg. Om het voor de toeristen aangenaam en zorgeloos te houden, werden enkele malen per jaar de katten die rond de hotels probeerden te overleven, vergiftigd en/of doodgeknuppeld. Je wordt depressief van deze toestanden, je kan er onmogelijk naast kijken, maar na korte tijd begon ik te beseffen dat hiermee niemand geholpen was, en al helemaal de dieren niet, en dat het tijd werd dat ik in actie kwam.
De zwerfhonden op het eiland werden op geregelde tijdstippen door hondenvangers naar gemeentelijke 'opvangplaatsen' gebracht, waar ze na een termijn van twee weken afgemaakt werden. Op het eiland bestond al wel één asiel, waar een Spaanse dame, geholpen door Duitsers, zoveel mogelijk honden van de dood probeerde te redden. In kleine en verouderde hokken zaten constant rond de 80 honden bijeengetroept, de rest, zo'n 150, drumden buiten mekaar bijna omver om toch een beetje aandacht te krijgen telkens een bezoeker hun terrein naderde. Toen ik mij met mijn eerste Spaanse woorden bij deze mensen presenteerde bleek dat er op het hele eiland geen enkele opvang voor katten was. Dus was mijn besluit vlug genomen: een asieltje voor zieke, gekwetste en hulpbehoevende katten. Waar? Bij ons thuis natuurlijk, waar anders?
samen met Amelia (rechts) gedumpte katten ophalen bij Mercedes (midden)
geredde katjes uit een vacantiepark
Al spoedig kwamen de eerste oproepen binnen, bijna uitsluitend van Duitse, Engelse, en soms ook Nederlandse vacantiegangers, die oog in oog kwamen te staan met de ellendige toestand van de vele katten op het eiland, en om hulp verzochten. Binnen de week was ons huis gevuld met 20 sukkelaars,en gedurende twee jaar hebben we constant eenzelfde aantal, kleine en grote katten opgevangen. Alles samen hebben meer dan 300 katten bij ons een toevlucht gevonden, en meer dan 250 hebben via contactpersonen in Duitsland een thuis gevonden. Sommige katten zijn door Nederlandse vacantiegangers mee naar huis genomen, (te) veel hebben het niet gehaald, waren té ziek, té zwak, en 10 van hen hebben bij ons hun definitieve thuis gevonden en zijn met ons meegekomen naar Belgie. Nu, 2008, is enkel Edward nog bij ons. Onze andere 'spaanse' katten zijn allen overleden. We nemen nu nog enkel oude katten op,houden ons aantal nu op zestien en hebben ook twee ( katvriendelijke! ) honden.